دیالوگ

دیالوگ دویست و پنجاه و هشتم

Posted in 2001 by Bardia Barj on 2010/12/21

دانی: لعنتی! من هیچوقت تو زندگیم کسی رو نمی شناختم که کسی رو کشته باشه!
الیس: منم همینطور.
هدر: من فقط پدربزرگم رو می شناختم. البته اون رو هیچوقت نشناختم! پدربزرگم یه دائم الخمر لعنتی بود، از اونا که اوضاشون خیلی خرابه! اون به هرکسی که از جلوی اتاقش رد می شد تجاوز می کرد. یه بار از دست مادربزرگم شاکی شد و با چکش کوبید تو سرش. بعد هم خودش رو برای دو روز  توی اتاق حبس کرد و هی مشروب خورد و هی ترتیب جسد مادربزرگم رو داد. مامانم اون موقع توی خونه بوده.
دانی: اوه! لعنتی!
هدر: اون فقط 15 سالش بود.
دانی: ای وای! کثافت!
هدر: مامانم از همون موقع قاطی کرد. بعد از اون فقط با مردایی معاشرت می کرد که مثل سگ کتکش می زدن. وقتی من بچه بودم، یه شب حسابی مست کرده بود. اومد سراغ من و برادرم. از توی تخت کشیدمون پایین، حدود ساعت 4 صبح بود. شروع کرد برامون خوندن تمام روزنامه های و نوشته هایی که در مورد پدربزرگ نوشته شده بود. هی خوند، هی خوند.  من تمام کلمات رو قبل از رفتن به مهدکودک می دونستم! فکر کنم اینطوری شد که خوندن رو یاد گرفتم.

پهلوان پنبه (Bully) – محصول 2001
کارگردان: لری کلارک
دیالوگ گویان: مایکل پیت (دانی) / بیژو فیلیپس (الیس) / کلی گارنر (هدر)

.

دیالوگ دوم

Posted in 2003 by Bardia Barj on 2010/06/30

تئو:  متئو، کلپتون خداست!!
متئو:  این دیگه مقایسه چاپلین و کیتون نیست!. این مقایسه بین کلپتون و هندریکسه!
تئو:  متئو، کلپتون گیتار الکتریک رو دوباره خلق کرد.
متئو:  کلپتون گیتار الکتریک رو میزنه به برق و اون رو شبیه گیتار آکوستیک میزنه. هندریکس گیتار الکتریک رو میزنه به برق و اون رو با دندوناش میزنه! الان سربازای زیادی توی جنگ ویتنام هستن. اونا به کی گوش میدن؟ کلپتون؟ نه! اونا هندریکس گوش میکنن، کسی که حقیقت رو میگه.

خیال بافها (The Dreamers) – محصول 2003
کارگردان: برناردو برتولوچی
دیالوگ گویان: لوئیس گرل (تئو) / مایکل پیت (متئو)

.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: