دیالوگ

دیالوگ صد و نود و هفتم

Posted in 1971 by Bardia Barj on 2010/10/12

گوستاو ون اشنباخ: بعضی وقتها فکر می کنم که هنرمندها بیشتر شبیه شکارچیهایی هستن که توی تاریکی نشونه گیری میکنن. اونا نمیدونن هدفشون چیه، و حتی نمی دونن که به هدف می زنن یا نه. اما تو نمی تونی از زندگی انتظار داشته باشی که منظور رو بطور کامل مشخص و روشن کنه و هدف رو کاملا ثابت نگه داره. خلق زیبایی و پاکی یه حرکت روحانی و غیر مادی هست.
آلفرد: نه گوستاو. نه! زیبایی متعلق به حواس و ادراکه. فقط حواس.
گوستاو ون اشنباخ: تو نمیتونی با حواس به جوهره و روح برسی. نه نمی تونی. فقط میشه با تسلط کامل روی حواس به خرد، حقیقت و مقام انسانی رسید.

مرگ در ونیز (Morte a Venezia) – محصول 1971
کارگردان: لوچینو ویسکونتی
دیالوگ گویان: درک بوگارد (گوستاو ون اشنباخ) / مارک برنز (آلفرد)

.

Advertisements
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: